Ineens zagen we de optocht over het leven van Juliana - die vanuit tegengestelde richting kwam - niet meer. Er kwamen ambulances voorbij en politieagenten op mountainbikes. Mensen om ons heen begonnen te bellen met hun familieleden die thuis voor de televisie zaten. Ik hoorde een vrouw zeggen dat er een aanslag gepleegd was. Het duurde vrij lang voordat er door de luidsprekers werd gemeld dat er iemand met een auto het publiek ingereden was en dat alles afgelast werd. We zijn met de mensen de weg overgestoken, om naar de pendelbussen te komen.

Eenmaal aan de overkant misten we twee personen. Daar hebben we anderhalf uur op gewacht, op nog geen honderd meter afstand van het ongeluk. Toen er een lijkwagen langsreed, wist ik: dit is heel erg. Na Apeldoorn zouden we in Buren naar het Oranjemuseum gaan en wat eten. In de bus hebben we de radio aan gezet. Niemand heeft één woord gezegd. In Buren hadden veel mensen nog niks meegekregen van het drama. Het was goed dat we daar waren, want iedereen kon z'n verhaal kwijt. Nu ik de tv-beelden en krantenfoto's heb gezien, denk ik: wij waren daar. Er had ons ook wat kunnen overkomen. Ik vind het onvoorstelbaar dat zoiets gebeurt terwijl je de koninklijke familie zó kon vastpakken.

Wat zal dit voor gevolgen hebben? Je weet niet hoeveel mensen zo'n idioot nog op ideeën brengt. En hoe is het mogelijk dat zo'n auto de Jachtlaan als startbaan gebruikt om bij die Naald te komen?"